Kawiarka – ciśnieniowy ekspres do parzenia kawy

Jeden z najczęściej spotykanych sposobów parzenia kawy we włoskich gospodarstwach domowych. Nie bez powodu. Konstruktorem moki był Włoch Alfonso Bialetti, który w roku 1933 rozpoczął we Włoszech produkcję tego urządzenia i stało się ono tam bardzo popularne. Jest ono również nazywane Moką lub Makinetką od włoskiego macchinetta del caffè.

Moka to sposób ciśnieniowego parzenia kawy (około 1,5 bar – dla porównania ekspres ciśnieniowy to parzenie pod ciśnieniem około 9 bar), bardzo łatwy a przy tym wszystkim otrzymujemy espresso bardzo wysokiej jakości, mocne i wyraziste w smaku.

Jak zaparzyć kawę w kawiarce?

Aby rozpocząć zabawę należy kawiarkę „rozkręcić”. Zauważymy wtedy, że składa się ona z kilku części. Dolna część to zbiornik, do którego wlewamy przefiltrowaną wodę do wysokości, na której znajduje się zaworek wkręcony w ściankę zbiornika. Następnie wkładamy sitko, do którego wsypujemy świeżo zmieloną kawę. Ziarna powinny być zmielone raczej średnio + a kawa wsypana i nie ubijana. Następnie skręcamy dwie części urządzania i stawiamy nad palnikiem (gaz, kuchenka elektryczna, indukcja itd.). Pod wpływem ciśnienia, woda poprzez sitko z kawą przedostaje się do górnego zbiornika wydobywając po drodze z kawy wszystkie jej możliwości. Przelewamy do filiżanki. Gotowe.

PRZECZYTAJ ARTYKUŁ

Uprawy kawy w Papui Nowej Gwinei — historia, klimat i klasyfikacja ziarna

Papua Nowa Gwinea (PNG) to wyspa o niezwykłej różnorodności przyrodniczej i społecznej, a kawa od dawna zajmuje w niej ważne miejsce — zarówno jako towar eksportowy, jak i źródło utrzymania dla tysięcy drobnych gospodarstw. Poniżej przedstawiam przegląd historii upraw kawy w PNG, specyficznych warunków klimatycznych, które wpływają na jakość surowca, oraz metod klasyfikacji i oceny surowego ziarna, które stosuje się przy handlu.

Krótka historia upraw kawy

Kawa trafiła do Papui Nowej Gwinei dzięki kontaktom z Europą i Koloniami w XIX i na początku XX wieku. Wprowadzenie upraw wiązało się z okresem kolonialnym, w którym plantatorzy europejscy zaczęli testować rośliny uprawne w wysokogórskich rejonach wyspy. Z biegiem XX wieku kawa stała się rośliną dobrze dopasowaną do lokalnych warunków — szczególnie w górach, gdzie panuje chłodniejszy mikroklimat sprzyjający odmianom arabiki.

Po drugiej wojnie światowej i w czasach powojennego rozwoju rolnictwa uprawy rozprzestrzeniły się głównie wśród drobnych rolników. W PNG dominuje model produkcji oparty na małych działkach (często jedno- lub kilkudziałkowych gospodarstwach), a kawa jest zwykle uprawiana w formie agroforestry — pod cieniem drzew, razem z innymi gatunkami użytkowymi. Dzięki temu powstaje kawa o zróżnicowanym profilu sensorycznym, często klasyfikowana jako „single origin” z konkretnych regionów czy wsi.

Warunki klimatyczne i geograficzne wpływające na uprawę

Papua Nowa Gwinea to kraj o bardzo zróżnicowanym krajobrazie: od niskich, gorących wybrzeży po wysokie, wilgotne góry w centralnej części wyspy. To właśnie obszary górskie (tzw. Highlands) są najlepsze do upraw arabiki.

Najważniejsze cechy klimatu i terenu dla upraw kawy w PNG:

• Wysokość nad poziomem morza: Arabika rośnie najlepiej na wyższych wysokościach — w PNG występują uprawy od około 600–700 m npm w górę, a najlepsze jakościowo ziarna pochodzą zwykle z przedziału ~900–2 000 m npm. Wyższe położenie sprzyja powolniejszemu dojrzewaniu owoców, co zwiększa złożoność smakową.
• Temperatura: W rejonach górskich panują umiarkowane temperatury (chłodniejsze niż nad wybrzeżem), co jest korzystne dla jakości arabiki. Duże dobowe różnice temperatur (ciepłe dni, chłodne noce) wspomagają akumulację aromatów.
• Opady i wilgotność: PNG ma obfite opady i wilgotny klimat tropikalny; jednak sezonowość opadów (wyraźniejsze pory deszczowe i bardziej suche okresy) wpływa na cykl wzrostu i zbiorów. Nadmierna wilgotność wymaga dobrego systemu suszenia, by uniknąć rozwoju pleśni i defektów.
• Gleby: Wiele regionów górskich ma gleby wulkaniczne lub stosunkowo żyzne, co sprzyja uprawie kawy. Jednocześnie lokalne różnice w glebie (pH, struktura) przekładają się na różnorodność profili smakowych.
• Topografia i dostęp: Strome, trudno dostępne tereny powodują, że produkcja jest pracochłonna i często manualna. Małe, rozproszone gospodarstwa utrudniają mechanizację i logistykę, ale sprzyjają też unikalnym, „ręcznie zbieranym” partiom kawy.

System produkcji i metody obróbki

W PNG dominują drobni producenci, którzy dostarczają ziarno do lokalnych młynów (wet mills) lub prowadzonych wspólnie systemów obróbki. Najczęściej stosowane metody obróbki to:

• Washed (mokra) — miąższ i skórka owocu usuwane są mechanicznie lub fermentacyjnie, ziarno jest myte i suszone. Ta metoda daje czystsze, bardziej klarowne profile smakowe.
• Natural (sucha) — całe owoce suszone są na słońcu zanim zostanie usunięty miąższ. Naturalna obróbka może dawać słodsze, pełniejsze body i owocowe nuty, ale wymaga stałego nadzoru suszenia.
• Honey / pulped natural — po usunięciu części miąższu ziarna są suszone z pozostawioną lepkością; technika pośrednia między washed a natural.

W praktyce PNG produkuje zarówno ziarna przeznaczone na rynek masowy, jak i partie specialty, które pochodzą z wyselekcjonowanych plantacji i są dalej sortowane ręcznie.

Klasyfikacja surowego ziarna w Papui Nowej Gwinei

Papua-Nowa Gwinea wykorzystuje dwa główne systemy jednocześnie:

1. Sortowanie według wielkości ziarna – oznaczenia literowe (AA, AB, A, B, PB itd.)
2. Sortowanie według jakości / liczby defektów – Grades (A / Grade 1, B / Grade 2, C / Grade 3)

W praktyce oba systemy często się łączy, ale mogą być stosowane oddzielnie.

1. Klasyfikacja według wielkości – główne symbole w PNG

System oparty na sito-sortowaniu (screen size).
Wartości ekranów podawane są w calach/64 (np. screen 18 = 18/64 cala).

AA – największe i najbardziej poszukiwane ziarno

• Screen: 17–18
• Jedna z najwyższych klas w PNG
• Duże, jednolite, gęste ziarno

A / AB – średnia wielkość ziarna

PNG stosuje różne oznaczenia w zależności od stacji eksportowej:

A

• Screen: 16
• Czasem łączone z AB w zależności od partii

AB

• Screen: 15–16
• Najpopularniejsza i najczęściej eksportowana frakcja
• Połączenie ziaren A i B o zbliżonym rozmiarze

B – mniejsze ziarno

• Screen: 14–15
• Ziarna mniejsze, ale nadal pełnowartościowe

PB – Peaberry

• Okrągłe ziarna z jednego nasiona w wiśni
• Ziarna sortowane osobno niezależnie od wielkości
• W PNG często bardzo cenione za intensywny profil smakowy

E – Elephant beans (rzadkie)

• Nietypowo duże, połączone ziarna
• Spotykane w niewielkich ilościach

2. Klasyfikacja jakościowa – PNG Grades (G1, G2, G3)

Ten system opisuje czystość surowca oraz liczbę defektów w próbce.

A / Grade 1 (G1)

• Najwyższa kategoria jakości
• Najmniej defektów
• Kawy z regionów: Eastern Highlands, Western Highlands, Simbu, Morobe
• Podstawowa klasa używana dla najlepszych arabik PNG

B / Grade 2 (G2)

• Więcej defektów niż G1
• Stabilna jakość eksportowa
• Często wykorzystywana w blendach wysokiej jakości

C / Grade 3 (G3)

• Najniższa klasa eksportowa
• Mniejsza wielkość i gęstość ziaren, większa liczba defektów
• Trafia często do mieszanek komercyjnych

3. Jak stosuje się system w praktyce?

Eksporterzy w PNG często łączą oba systemy:

Przykłady oznaczeń:

• PNG AA G1 – duże ziarno, najwyższa jakość
• PNG AB G2 – średnia wielkość, dobra jakość
• PNG PB G1 – peaberry wysokiej jakości
• PNG B G3 – mniejsze ziarno, niższa jakość

W praktyce:

• AA i PB zwykle trafiają do segmentu specialty.
• AB stanowi największy wolumen eksportu.
• G1 jest najczęściej spotykaną jakością przy kawach jednorodnych (single origin).

4. Podsumowanie – klasyfikacja PNG

Indonezja a uprawa kawy – historia, klimat i znaczenie na światowej mapie kawowej

Indonezja od ponad dwóch stuleci jest jednym z kluczowych graczy na światowym rynku kawy. To region o wyjątkowej mozaice kulturowej i geograficznej, rozciągający się na ponad 17 tysięcy wysp, z których wiele posiada idealne warunki do uprawy kawowca. Dzięki połączeniu tropikalnego klimatu, żyznych gleb wulkanicznych i zróżnicowanych wysokości terenu Indonezja stała się miejscem, gdzie powstają jedne z najbardziej charakterystycznych kaw na świecie.

Historia upraw kawy w Indonezji

Pierwsze sadzonki kawowca trafiły do kolonialnej wówczas Indonezji pod koniec XVII wieku. Holendrzy, poszukując alternatywy dla arabskiej dominacji w handlu kawą, sprowadzili rośliny Coffea arabica z Jemenu około roku 1696. Uprawy zaczęły rozwijać się przede wszystkim na Jawie – wyspie, która z czasem stała się synonimem kawy wysokiej jakości, do tego stopnia, że w Europie mówiono po prostu „Java coffee”.

W XVIII wieku Indonezja stała się jednym z głównych eksporterów kawy na rynek europejski. Jednak pod koniec XIX wieku plantacje arabiki zostały poważnie zniszczone przez chorobę znaną jako rdza kawowa (Hemileia vastatrix). W odpowiedzi wprowadzono gatunek Coffea canephora, bardziej odporny na szkodniki i choroby – dziś szerzej znany jako robusta. Dzięki temu Indonezja utrzymała swoją pozycję w światowej produkcji kawy, choć profil smakowy eksportu zmienił się znacząco.

Obecnie w Indonezji uprawia się zarówno arabikę (około 10–15% produkcji), jak i robustę (ok. 85–90%). Najbardziej cenione regiony arabikowe to:

• Sumatra (Mandheling, Lintong, Gayo),
• Sulawesi (Toraja),
• Java,
• Bali,
• Flores.

Warunki klimatyczne w Indonezji sprzyjające uprawie kawy

Indonezja znajduje się w strefie równikowej, dzięki czemu charakteryzuje się:

• stałymi, wysokimi temperaturami (średnio 24–27°C),
• wysoką wilgotnością,
• intensywnymi opadami deszczu,
• glebami pochodzenia wulkanicznego, bogatymi w minerały,
• wysokościami od 800 do 1800 m n.p.m. w regionach arabikowych.

Tropikalny klimat monsunowy sprawia, że roczne cykle opadów są wyraźne, a pora sucha i deszczowa wpływają na harmonijny rozwój owoców kawowca. Zróżnicowana geografia archipelagu tworzy też mikroklimaty, dzięki którym indonezyjskie kawy wyróżniają się:

nutami ziemistymi, ziołowymi i czekoladowymi, ciężkim body, niską kwasowością.

Indonezja na tle innych producentów kawy

Indonezja, choć nie jest największym eksporterem arabiki, wyróżnia się unikalnym profilem smakowym i tradycyjnymi metodami obróbki. Najbardziej charakterystyczny jest proces „wet-hulling” (Giling Basah), stosowany głównie na Sumatrze i Sulawesi. Nadaje on kawie ciężką teksturę, niską kwasowość i charakterystyczny „ziemisty”, głęboki smak.

Dzięki połączeniu tradycji, unikalnych mikroklimatów i położenia geograficznego Indonezja pozostaje jednym z najciekawszych regionów kawowych świata, którego produkty przyciągają uwagę zarówno kawoszy, jak i profesjonalnych roasterów.

Oto szczegółowy opis okresów zbioru kawy w Indonezji – z podziałem na regiony i różnice pomiędzy arabiką a robustą.

🌱 Okresy zbioru kawy w Indonezji

Indonezja, dzięki swojemu położeniu równikowemu i zróżnicowanej geograficznie budowie archipelagu, nie ma jednego wspólnego sezonu zbiorów. Zbiory różnią się w zależności od wyspy, wysokości oraz odmiany kawy.

Zwykle największa część zbiorów przypada na miesiące od maja do września, ale niektóre regiony zbierają także w innych terminach.

☕ ZBIORY ARABIKI W INDONEZJI

Arabika jest uprawiana głównie na wyższych wysokościach (900–1800 m n.p.m.), co wpływa na nieco późniejsze i bardziej zróżnicowane okresy zbiorów.

📍 Sumatra (Gayo, Mandheling, Lintong)

• Główny sezon: październik – marzec
• Drugi mniejszy zbiór: kwiecień – czerwiec
  Sumatra dzięki częstym opadom ma dwa overlapping seasons (nakładające się okresy zbiorów), co jest rzadkie w świecie kawy.

📍 Sulawesi (Toraja)

• Główny sezon: maj – październik
  Wysoko położone obszary sprzyjają długiemu dojrzewaniu owoców.

📍 Java

• Główny sezon: czerwiec – wrzesień
  Java ma bardziej przewidywalny, jednolity sezon zbiorów dzięki wyraźnym porom roku i mniejszej wilgotności.

📍 Bali (Kintamani)

• Główny sezon: czerwiec – październik
  Regiony górskie produkują arabikę o wysokiej jakości i stabilnych sezonach zbiorów.

📍 Flores

• Główny sezon: maj – wrzesień
  Klimat suchszy niż na Sumatrze – zbiory bardziej skondensowane.

🌱 ZBIORY ROBUSTY W INDONEZJI

Robusta jest uprawiana głównie na niższych wysokościach (200–800 m n.p.m.), głównie na Sumatran South, Lampung oraz części Jawy.

📍 Sumatra (Południowa, Lampung)

• Główny sezon: maj – wrzesień

Robusta dojrzewa szybciej i w bardziej wyrównanych warunkach klimatycznych.

📍 Java (nizinny wschód)

• Główny sezon: czerwiec – wrzesień

🌧️ Podsumowanie sezonów zbiorów kawy w Indonezji

🌿 Dlaczego okresy zbiorów są tak różne?

Indonezja ma:

• setki mikroklimatów,
• duże różnice wysokości,
• zmienną intensywność monsunów,
• gęstą roślinność i częste zachmurzenie,
• wulkaniczne gleby o różnej retencji wilgoci.

Dlatego nawet na jednej wyspie zbiory mogą się zaczynać w zupełnie innych miesiącach — np. północna i południowa Sumatra mają odmienne sezony.

Poniżej znajdziesz kompleksowy, ekspercki opis klasyfikacji kawy surowej (green coffee) stosowanej w Indonezji – z wyraźnym rozróżnieniem między poszczególnymi regionami producenckimi. Uwzględniam systemy jakości, standardy eksportowe oraz lokalne nazwy klas stosowane przez indonezyjskich eksporterów i spółdzielnie.

KLASYFIKACJA KAWY SUROWEJ W INDONEZJI – PRZEGLĄD OGÓLNY

Indonezja nie posiada jednego, centralnego, państwowego systemu klasyfikacji kawy surowej dla całego kraju. Zamiast tego funkcjonuje kombinacja trzech podejść:

1. Klasyfikacja według defektów – oficjalne standardy eksportowe

Podobne do systemu SCA, oparte na liczbie defektów w 300 g próbce.
Używa się kategorii takich jak Grade 1–6, gdzie:

• Grade 1 – najwyższa jakość, najmniej defektów
• Grade 4–6 – kawy komercyjne lub tańsze robusty

2. Klasyfikacja lokalna / regionalna – nazwy tradycyjne

W zależności od wyspy stosuje się nazwy handlowe, np.:
Mandheling, Lintong, Gayo, Toraja, Kintamani, które odnoszą się nie tylko do regionu, ale także do stylu obróbki, wysokości czy profilu sensorycznego.

3. Klasyfikacja według wysokości (Altitude Grade)

Najczęściej dotyczy arabiki:

• High Grown (HG): >1200 m
• Strictly High Grown (SHG): >1400 m
• Medium Grown (MG): 900–1200 m
• Low Grown (LG): <900 m (głównie robusta)

🗺️ KLASYFIKACJA W ROZBICIU NA GŁÓWNE REGIONY INDONEZJI

Każdy region może stosować własne, historycznie ugruntowane systemy jakości. Poniżej znajdziesz pełen przegląd.

🌋 1. SUMATRA

Najbardziej znana indonezyjska wyspa kawowa. Stosuje własne nazwy handlowe i standardy czystości ziarna.

Główne regiony i ich klasyfikacja:

A. Mandheling (Sumatra Północna)

• Nazwa nie oznacza miejsca, lecz styl i profil kawy z okolic jeziora Toba.
• Typowe klasy jakości:
  • Grade 1 Mandheling – <9 defektów/300 g
  • Grade 2 Mandheling – 9–23 defekty
• Dodatkowo stosuje się określenia:
  • Double Pick (DP) – dwukrotnie ręcznie sortowana
  • Triple Pick (TP) – trzykrotnie sortowana (najwyższy standard handlowy)

B. Lintong

• Oznaczenie geograficzne (okolice Doliny Lintongnihuta).
• Klasyfikacja podobna do Mandheling, ale często wyraźnie wskazywany jest obszar i mikroregion, np. „Lintong Grade 1 DP”.

C. Gayo (Aceh)

• Region o najwyższym udziale kaw specialty.
• Stosowane klasy:
  • Gayo Grade 1 / Grade 2
  • Gayo Specialty (często >84 punktów cuppingowych)
• Często pojawiają się standardy organiczne i Fair Trade.

🏔️ 2. SULAWESI (Celebes) – Toraja

Kawa z Sulawesi ma jedną z najbardziej precyzyjnych klasyfikacji w kraju.

Toraja – lokalne klasy jakości

• Toraja AA – największy rozmiar ziarna (screen 18+)
• Toraja A – nieco mniejsze ziarno (screen 16–17)
• Toraja Peaberry (PB) – 100% jednonasienne ziarno
• Toraja Grade 1 – <9 defektów
• Toraja Grade 2 – 9–23 defekty

W przeciwieństwie do Sumatry, w Toraja częściej stosuje się sortowanie według wielkości (screen size).

🌱 3. JAVA

Java wykorzystuje system bardziej zbliżony do standardów międzynarodowych z czasów kolonialnych.

Klasyfikacja kawy na Jawie:

• Java Estate A / AA – duże, jednorodne ziarno
• Java Estate B – mniejsze ziarno (screen 15–16)
• Grade 1 / Grade 2 wg defektów
• Estate Coffee – z dużych plantacji, np. Jampit, Blawan, Pancoer
• Java Washed Arabica SHG – z wysokich terenów >1400 m

🌴 4. BALI – Kintamani

Na Bali funkcjonują spółdzielnie, które wprowadziły bardzo spójny standard jakości.

Klasyfikacja:

• Bali Kintamani – GI (Geographical Indication)
  – Chronione oznaczenie pochodzenia (jak europejskie PDO)
• Klasy jakości:
  • Grade 1 Kintamani – najwyższa czystość
  • Grade 2 Kintamani
• Praktycznie wszystkie kawy z Kintamani to SHG >1200 m (Strictly High Grown).
• Często certyfikowana: Organiczna / Rainforest Alliance.

🌊 5. FLORES (Bajawa)

Region znany z bardzo czystej arabiki.

Klasyfikacja:

• Flores Bajawa Grade 1 – <9 defektów
• Flores Grade 2
• Rozmiary ziarna:
  • AA (screen 18+)
  • A (screen 16–17)
• Floresa często wyróżnia się także jako „Flores Organic”, bo duża część upraw prowadzona jest ekologicznie.

🌾 6. ROBUSTA – Sumatra Południowa, Lampung, Bengkulu

Robusta ma prostszą klasyfikację, głównie opartą na defektach i wilgotności.

Standardy jakości robusty w Indonezji:

• EK–1 (Ekspor Kualitas 1) – najwyższa klasa eksportowa
• EK–2
• Asalan (Grade 4–6) – kawa niesortowana lub mieszana

Parametry:

• Wilgotność najczęściej 12–13%
• Defekty:
  • EK1 – <11 defektów
  • EK2 – 11–25 defektów

Robusta rzadko jest sortowana według rozmiaru ziarna.

⭐ Podsumowanie – co wyróżnia klasyfikację indonezyjską?

✔ Silna rola nazw regionalnych (Mandheling, Toraja, Gayo), które są jednocześnie marką jakości.

✔ Duże znaczenie ma sortowanie ręczne – stąd popularne DP/TP (Double/Triple Pick).

✔ Rzadziej stosuje się klasyfikację „screen size” poza Sulawesi i Java Estate.

✔ Bardzo duży nacisk na liczbę defektów – Grade 1 i Grade 2 to filar systemu.

✔ Dla arabik z wyżyn stosuje się SHG/HG, podobnie jak w Ameryce Środkowej.

✔ Niektóre regiony mają własne, chronione oznaczenia pochodzenia (np. Kintamani GI).

Uprawa kawy w Hondurasie – historia, warunki klimatyczne i klasyfikacja surowego ziarna

Honduras, położony w samym sercu Ameryki Środkowej, należy dziś do najważniejszych producentów kawy arabiki na świecie. Choć jeszcze w latach 80. był krajem o niewielkiej rozpoznawalności na rynku kawowym, obecnie znajduje się w ścisłej czołówce eksporterów, rywalizując z Gwatemalą, Kostaryką i Nikaraguą. Rozwój sektora kawowego w Hondurasie to efekt zarówno sprzyjających warunków klimatycznych, jak i świadomych inwestycji w jakość surowca.

1. Historia upraw kawy w Hondurasie

Początki kawy w Hondurasie sięgają początku XIX wieku, kiedy roślina została sprowadzona prawdopodobnie z Salwadoru lub Kostaryki. Początkowo kawa odgrywała niewielką rolę w gospodarce – dominowała produkcja na własne potrzeby oraz mały handel lokalny.

Zmiana nastąpiła w połowie XX wieku:

• w latach 50. XX w. zaczęły powstawać pierwsze spółdzielnie farmerów,
• w latach 70. rząd stworzył programy wsparcia dla plantatorów,
• w 1970 r. powstał Instituto Hondureño del Café (IHCAFE) – instytucja, która do dziś kontroluje jakość, badania i edukację w sektorze kawowym.

XXI wiek to okres intensywnej modernizacji – rozwój infrastruktury, obróbki mokrej oraz eksportu specialty. Dziś Honduras jest uznawany za jedno z najbardziej dynamicznie rozwijających się źródeł kawy wysokiej jakości.

2. Warunki klimatyczne sprzyjające uprawie kawy

Honduras posiada wyjątkowo korzystny mikroklimat dla arabiki, wynikający z położenia geograficznego i zróżnicowanej topografii.

Najważniejsze czynniki klimatyczne:

🌡 Temperatura

• 15–25°C
• Równomierny klimat tropikalny na wyżynach

🌧 Opady

• 1 500–2 500 mm rocznie
• Dobrze rozłożone na sezon wegetacyjny

🏔 Wysokość upraw

• 800–2 000 m n.p.m.
• Wyższe rejony (powyżej 1 400 m) dają kawy o najwyższej jakości – SHG/SHB

🌋 Gleby

• Bogate gleby wulkaniczne w regionach takich jak Santa Bárbara czy Comayagua
• Żyzne, mineralne podłoże wspierające rozwój roślin kawowca

🌬 Wpływ pogody karaibskiej i pacyficznej

• Naturalna ochrona pasm górskich
• Stabilne warunki dojrzewania owoców

Dzięki takiemu środowisku Honduras zapewnia warunki zbliżone do tych z najlepszych regionów Gwatemali czy Kostaryki.

3. Klasyfikacja surowego ziarna w Hondurasie

System klasyfikacji kawy w Hondurasie obejmuje dwa niezależne podziały:

1. Klasyfikację jakościową (Grade) – związaną głównie z liczbą defektów
2. Klasyfikację według wysokości upraw (SHG/High Grown/Standard) – powiązaną pośrednio z jakością
3. Klasyfikację według wielkości ziarna (screen size) – podobną do systemu afrykańskiego (np. AA, AB, C)

Poniżej znajdziesz pełne zestawienie.

3.1 Klasyfikacja jakościowa – Grades (IHCAFE)

Honduraski instytut kawy (IHCAFE) stosuje system podziału jakościowego oparty na czystości ziarna, liczbie defektów i jednorodności partii.

Tabela jakości kawy honduraskiej

W praktyce najwyższą jakość osiągają kawy SHG/SHB, które są podstawą eksportu specialty w Hondurasie.

3.2 Klasyfikacja według wielkości ziarna (screen size)

Choć Honduras nie stosuje tak sztywnego systemu jak Kenia, wykorzystuje zbliżony podział według sita (screen size):

Najczęstsze oznaczenia wielkości:

• AA – screen 17–18
  największe, najgęstsze i najbardziej pożądane ziarno
• A – screen 16
  duże, jednolite ziarno
• AB – screen 15–16
  najpowszechniejsza frakcja
• B – screen 14–15
  mniejsze ziarno, stosowane często w blendach
• PB – peaberry
  ziarno z jednym nasionem, sortowane osobno niezależnie od wielkości
• C – screen 13–14
  najdrobniejsze ziarno eksportowe

Ten system nie jest formalnie regulowany przez IHCAFE, ale powszechnie stosowany przez eksporterów i stacje obróbki w kraju.

3.3 Wysokość upraw (SHG, HG) – kluczowy parametr jakości

W Hondurasie wysokość plantacji jest uważana za najważniejszy wskaźnik jakości, podobnie jak w Gwatemali.

HG – High Grown

• 900–1 200 m n.p.m.
• Profil: orzechowy, karmelowy, z niższą kwasowością

SHG – Strictly High Grown / SHB

• powyżej 1 200–1 600+ m
• Profil: cytrusy, czekolada, wyraźna kwasowość, pełne body
• Najbardziej ceniony segment kaw specialty z Hondurasu

4. Metody obróbki kawy w Hondurasie — tradycyjne i nowoczesne

Honduras, podobnie jak inne kraje Ameryki Centralnej, wykorzystuje klasyczne metody obróbki, ale jednocześnie szybko adaptuje nowatorskie techniki fermentacyjne, które podnoszą wartość specialty coffee.

4.1. Tradycyjne metody obróbki

Washed (myta)

Najpopularniejsza metoda w Hondurasie.
Proces obejmuje:

• depulping (usunięcie owocu),
• fermentację mokrą,
• płukanie,
• suszenie (najczęściej na patio lub afrykańskich łożach).

Ziarna są czyste, o wysokiej kwasowości i przejrzystości smaku.

Natural (surowa, suszona w owocu)

Kawa suszona jest w całościowym owocu.
Efekt: słodycz, nuty czerwonych owoców, cięższe body.

Honey (miody)

Pulp usuwany, ale część mucilagu pozostaje na ziarnie.
Efekt: wyważona kwasowość i słodycz.
Występuje w wariantach: Yellow, Red, Black Honey, w zależności od ilości mucilagu i czasu suszenia.

4.2. Nowoczesne metody obróbki w Hondurasie

Ostatnie lata to intensywny rozwój eksperymentalnych technik. Wielu farmerów korzysta z kursów SCA, projektów wspierających młyny oraz współpracy z importerami specialty, co sprzyja innowacjom.

Anaerobic Fermentation (fermentacja beztlenowa)

Jedna z najszybciej zdobywających popularność metod.

Proces:

• depulping (lub nie — zależnie od wariantu),
• umieszczenie owocu lub ziaren w zbiornikach hermetycznych,
• fermentacja przy minimalnym dostępie tlenu,
• kontrola parametrów (temperatura, pH, czas).

Efekt w filiżance:

• intensywne, egzotyczne aromaty,
• nuty słodko-winne,
• kremowa tekstura i zwiększona złożoność.

Carbonic Maceration (mac maceracja węglowa)

Metoda inspirowana produkcją wina, coraz częściej stosowana przez najlepszych producentów Hondurasu.
Daje wysoce owocowe, czyste, „winne” profile.

Double Fermentation (podwójna fermentacja)

Łączy procesy suche i mokre, pozwalając budować unikalne aromaty.

Kofermentacje (co-fermentation)

Ziarna fermentowane z dodatkiem owoców (np. ananas, marakuja), drożdży lub enzymów.
Metody eksperymentalne, często wykorzystywane przy konkursach cup of excellence.

5. Podsumowanie

Honduras przeszedł długą drogę – od kraju produkującego kawy masowe po jednego z liderów segmentu specialty arabica. Obecnie jego plantacje są jednymi z najlepiej zorganizowanych w Ameryce Środkowej, a farmerzy korzystają z nowoczesnych metod obróbki i kontroli jakości.

Kraj wyróżniają:

• idealne warunki klimatyczne na wyżynach,
• intensywne programy jakościowe wdrażane przez IHCAFE,
• system klasyfikacji obejmujący jakość, rozmiar ziarna i wysokość upraw,
• rosnące znaczenie kaw specialty (microlots, SHG specialty).

Uprawy kawy w Burundi — historia, klimat, klasyfikacja i metody obróbki

Burundi to niewielkie państwo w Wielkich Jeziorach Afryki, którego kawa — głównie arabika — odgrywa kluczową rolę ekonomiczną i społeczną. Pomimo ograniczeń skali produkcji, kawa burundyjska zdobyła uznanie w segmencie specialty dzięki wysokim wysokościom upraw, żyznym glebom i tradycyjnym praktykom zbioru prowadzącym do bardzo czystych profili sensorycznych. Poniżej znajdziesz kompleksowy przegląd: krótka historia upraw, warunki klimatyczne, szczegółowa klasyfikacja surowego ziarna (rozdzielona na jakość i wielkość) — z tabelą oznaczeń jakościowych — oraz opis tradycyjnych i nowoczesnych metod obróbki, w tym fermentacji beztlenowej.

1. Krótka historia upraw kawy w Burundi

Kawa pojawiła się w regionie Wielkich Jezior w XIX–XX wieku wraz z kolonialnymi programami rolnymi. W Burundi, podobnie jak w sąsiednich krajach (Rwanda, Uganda), uprawa kawy szybko stała się jednym z głównych źródeł dochodu dla ludności wiejskiej. Po okresach niestabilności politycznej i spadków produkcji, w ostatnich dwóch dekadach obserwuje się odbudowę sektora: inwestycje w infrastrukturę młynów, programy szkoleniowe dla drobnych producentów i rosnące zainteresowanie kawami specialty i mikrolotami. Drobni rolnicy (często gospodarstwa rodzinne) dominują w strukturze produkcji — kawa jest uprawiana w systemach agroforestry, pod cieniem drzew, co sprzyja stabilności plonów i złożoności aromatu.

2. Warunki klimatyczne i środowiskowe

Burundi oferuje korzystne warunki do uprawy arabiki, szczególnie w centralnych i północnych wyższych partiach kraju.

• Topografia i wysokość: większość najlepszych plantacji znajduje się na wysokościach 1 100–2 000 m n.p.m. — wyższe partie dają ziarna gęstsze i bardziej aromatyczne.
• Temperatura: umiarkowane temperatury górskie (najczęściej 15–22 °C) sprzyjają powolnemu dojrzewaniu owoców.
• Opady: sezonowo rozłożone, dostateczne do stabilnego wzrostu; susze i anomalie pogodowe wpływają lokalnie na wielkość zbiorów.
• Gleby: w wielu rejonach występują gleby wulkaniczne i dobrze przepuszczalne, bogate w minerały.
• Cień i bioróżnorodność: praktyki agroforestry (drzewa cieniujące) są powszechne, co ochronia rośliny przed ekstremami pogodowymi i pomaga utrzymać strukturę gleb.

Warunki te sprzyjają kawom o wyraźnej kwasowości, delikatnej słodyczy i złożonych nutach owocowo-kwiatowych — typowych dla regionu Wielkich Jezior.

3. Klasyfikacja surowego ziarna (green bean) — rozróżnienie na jakość i wielkość

W Burundi, podobnie jak w innych krajach Afryki Wschodniej, exporterzy łączą sortowanie według wielkości (screen size / symbole literowe) z klasyfikacją jakościową określaną jako „grades” (opartą na liczbie defektów, jednorodności i cupping score). W praktyce spotyka się kombinacje obu systemów (np. Burundi AA Grade 1).

3.1. Oznaczenia wielkości ziarna

Wielkość jest określana przez przesiewanie przez sita (screen). Powszechne symbole używane także w Burundi:

• AA — największe ziarna (screen ~17–18). Często kojarzone z lepszą jakością i wyższą ceną.
• A — duże ziarna (screen ~16).
• AB — mieszanka A i B; bardzo powszechna frakcja eksportowa (screen ~15–16).
• B — mniejsze ziarna (screen ~14–15).
• C — najmniejsze ziarna eksportowe (screen ~13–14).
• PB (Peaberry) — ziarna pojedyncze (owoc wytworzył tylko jedno ziarno zamiast dwóch); często sortowane i sprzedawane oddzielnie z powodu innego profilu smakowego.

Warto podkreślić, że rozmiar ziarna nie jest sam w sobie gwarantem jakości sensorycznej, ale wpływa na równomierność palenia i postrzeganą wartość komercyjną.

3.2. Oznaczenia jakościowe (grades)

Jakość określa się na podstawie liczby i typu defektów w próbce, jednorodności, gęstości oraz — coraz częściej — wyników cuppingu. Poniżej tabela z najczęściej stosowanymi oznaczeniami jakościowymi, jakie można spotkać w eksporcie z Burundi (schemat uniwersalny stosowany przez stacje sortowni i eksportujące podmioty).

Uwaga: system literowo-cyfrowy może się różnić między eksporterami; wiele firm łączy oznaczenia (np. Burundi AA G1, Burundi PB G1), aby jednocześnie pokazać rozmiar i grade.

4. Metody obróbki surowej kawy w Burundi — tradycja i innowacje

Burundi ma długą tradycję stosowania metody mokrej (washed), która daje czyste i jasne profile smakowe uwielbiane przez rynek specialty. W ostatnich latach obserwuje się jednak rosnące zainteresowanie metodami alternatywnymi i eksperymentalnymi, napędzane współpracą z importerami specialty, programami rozwoju i rosnącą świadomością producentów.

4.1. Tradycyjne metody

• Washed (mokra / washed)
  Najbardziej rozpowszechniona metoda. Obejmuje depulping, fermentację (usuwającą mucilag), płukanie i suszenie. Daje kawę o czystej kwasowości, klarownych nutach owocowych i kwiatowych, z wyraźną przejrzystością cuppingową.
• Natural (sucha)
  Owoce suszone w całości, bez usuwania miąższu przed suszeniem. Rezultat: większa słodycz, pełniejsze body, często intensywne aromaty owocowe i fermentacyjne. Metoda wymaga rygorystycznego nadzoru suszenia, by uniknąć defektów.
• Honey / Pulped Natural
  Częściowe usunięcie owocu z pozostawieniem mucilagu na ziarnie. Popularna jako metoda pośrednia — more balance between washed i natural.

4.2. Nowoczesne i eksperymentalne metody (stosowane od niedawna)

W Burundi — szczególnie w przypadku mikrolotów i stacji eksperymentalnych — rozwijane są zaawansowane techniki przetwarzania. Poniżej najważniejsze z nich:

• Fermentacja beztlenowa (Anaerobic Fermentation)
  Ziarna lub pulpy umieszcza się w hermetycznych zbiornikach, gdzie ograniczony jest dopływ tlenu. Pod wpływem specyficznych mikroorganizmów i warunków fermentacji rozwijają się unikatowe aromaty: nuty winne, tropikalne, czasem likierowe. Czas i kontrola temperatury/pH są kluczowe. Metoda wymaga precyzyjnego nadzoru, ale pozwala tworzyć wyjątkowe, wysoko punktowane mikroloty.
• Carbonic Maceration (maceracja węglowa)
  Technika zapożyczona z winiarstwa — ziarna fermentuje się w środowisku bogatym w CO₂. Daje intensywne, winne i owocowe profile, przy jednoczesnym zachowaniu czystości smakowej.
• Kontrolowane ko-fermentacje (co-fermentation)
  Fermentacja z dodatkiem naturalnych owoców (np. banan, marakuja), drożdży lub enzymów — eksperymentalne podejście do budowania aromatu.
• Podwójna fermentacja (double fermentation)
  Łączy różne etapy fermentacji (np. krótka beztlenowa, potem mokra), by uzyskać większą złożoność.
• Sterylne / kontrolowane fermentacje z miernikami
  Użycie monitorów pH i temperatury, szczelnych zbiorników z kontrolą warunków, by uzyskać powtarzalność.
• Zaawansowane suszenie
  Solar dryers (suszenie solarne z kontrolą temperatury i wilgotności), mechaniczne przewracanie ziarna, suszenie w komorach — wszystko by zapobiegać nierównomiernemu suszeniu i rozwojowi defektów.
• Mechaniczne i chemiczne metody demucylowania
  Nowoczesne młyny mogą używać mechanicznych urządzeń do częściowego usuwania mucilagu przed suszeniem, co zwiększa powtarzalność i czystość.

4.3. Znaczenie innowacji

Nowoczesne metody przetwarzania dają producentom z Burundi możliwość:

• uzyskania wyższych wyników cuppingowych i lepszych cen,
• tworzenia mikrolotów o unikalnym profilu (co zwiększa transparentność i historię produktu),
• eksperymentowania z aromatem w odpowiedzi na preferencje rynków specialty.

Jednocześnie metody te wymagają inwestycji, szkolenia i precyzyjnego monitoringu (temperatura, czas, higiena), co jest wyzwaniem dla małych, rozproszonych gospodarstw. Dlatego wiele innowacji w Burundi rozwija się przy wsparciu spółdzielni, NGO i partnerów handlowych.

5. Profil sensoryczny i rynki zbytu

Typowe smaki burundyjskich arabik to: jasna, czysta kwasowość (cytrusy), nuty czerwonych owoców, kwiatowe akcenty, delikatne czekoladowe tony w finiszu. Mikroloty i partie fermentowane beztlenowo mogą prezentować intensywne, „winne” lub egzotyczne nuty, które trafiają do importerów specialty i kawiarni premiujących unikalność.

Głównymi rynkami zbytu są Europa, Wyspy Brytyjskie oraz niszowi importerzy specialty w USA i Azji, którzy poszukują dobrze opisanych, pochodzeniowych partii.

6. Podsumowanie

Burundi — mimo ograniczonej skali produkcji — dostarcza kaw o wysokim potencjale sensorycznym. Kraj łączy tradycyjne praktyki zbioru i obróbki (szczególnie washed) z rosnącą falą innowacji: beztlenowych fermentacji, maceracji węglowej, starannego suszenia i systemów traceability. Klasyfikacja ziaren w Burundi opiera się zarówno na wielkości (AA, A, AB, B, PB), jak i na grades określających czystość i liczbę defektów (G1–G3). Coraz większy nacisk na mikroloty i kontrolowane metody przetwarzania zwiększa widoczność kaw burundyjskich na rynku specialty.

KAWY Z RWANDY

Rwanda jak większość krajów Afryki posiada swoją kolonialną przeszłość. Historia w sposób szczególnie okrutny obeszła się z ludami zamieszkującymi te piękne, górzyste tereny. Początkowo pod wpływami Niemiec, których kolonią stała się w XIX wieku jako część tzw. Niemieckiej Afryki Wschodniej, by podczas I Wojny Światowej przejść w ręce Belgii razem z sąsiadującym Burundi. Zarządzanie krajem realizowano poprzez lokalnych przywódców, faworyzując jedno z trzech plemion zamieszkujących terytorium kraju (Tutsi, Hutu oraz Pigmeje Twa).

Pogłębiające się różnice, problemy gospodarcze, ruchy migracyjne w Afryce oraz wspomniany system sprawowania władzy w kraju doprowadziły do jednej z największych tragedii w historii ludzkości. Podczas trwającej w latach 1990 – 1994 wojny domowej doszło do ludobójstwa na niespotykaną dotąd skalę. Wszystko to odbyło się przy biernej postawie mocarstw zachodnich a niektóre z nich miały swoje niechlubne epizody jak choćby dostarczanie broni przez Francję jednej ze stron konfliktu.

Zawirowania te negatywnie wpłynęły na gospodarkę oraz oddaliły Rwandę od szybkiego rozwoju rolnictwa w tym upraw kawowca. Na szczęście panują tu doskonałe warunki do produkcji kawy, która stanowi obecnie główne źródło towarów eksportowych Rwandy (około 60% eksportu). Poza tym produkuję się tu herbatę (około 20% eksportu), tytoń, bawełnę.

W Rwandzie uprawiana jest głownie arabika jednak w ostatnim czasie coraz więcej pojawia się ofert wysokiej jakości, mytej robusty z tego regionu. Są to również ziarna jakości specialty, zupełnie nietypowe dla tej odmiany, czyste w smaku z owocowym charakterem. W naszej ofercie znajdziecie kawę Rwanda Twongere, która jest właśnie przedstawicielem gatunku robusta wysokiej jakości.

Główny okres kwitnienia przypada w Rwandzie na miesiące od września do października, zbiory natomiast mają miejsce od marca do lipca oraz od października do grudnia. Największymi odbiorcami są Niemcy, Belgia, Francja oraz Skandynawia.

Podobnie jak w innych krajach produkujących, również kawy pochodzące z Rwandy posiadają nazwy związane z obszarem, na którym były uprawiane. Często są to nazwy miejscowości, w których znajdują się stacje obróbki lub nazwy farm. Przykładem niech będą Rwanda Rushashi, Rwanda Mabanza, Rwanda Taba Estate, Rwanda Gihanga. Najczęściej ziarno pochodzi z większych kooperatyw, które skupiają wielu drobnych rolników. Popularne są w Rwandzie kooperatywy zarządzane przez kobiety. Przykładem może być wspomniana Gihanga.

Głównym regionem, w którym uprawia się kawę są okolice ogromnego jeziora Kivu (którego część znajduje się na terytorium Rwandy a część na terytorium Demokratycznej Republiki Konga) oraz na południu kraju. Najczęściej spotykaną odmianą botaniczną jest Bourbon.

Jakość kaw Rwandyjskich jest sklasyfikowana przede wszystkim ze względu na wielkość ziarna, ilość defektów oraz sposób obróbki, który decyduje o profilu smakowym. Głównym sposobem obróbki jest washed oraz semi-washed choć z tego regionu pochodzą jedne z najciekawszych kaw z obróbki natual oraz honey.

Wielkość ziarna oceniana jest podobnie jak w innych krajach. Rwandyjska kawa jest niewielka i posiada trzy właściwe oceny.

Ze względu na wielkość ziarna:

ZWYKŁA (Ordinary): ziarno, którego screen wynosi 14 (14 x 1/64 cala) czyli około 5,5 mm

FULLY WASHED: czyli ziarno poddane obróbce w pełni mytej, którego screen wynosi 15 i więcej (15 x 1/64 cala) czyli od około 6 mm wzwyż

SORTOWANA: czyli ziarno o wielkości 12 i większej, 14 i większej oraz pozostałe wielkości

Ze względu na ilość defektów w badanej próbce:

ZWYKŁA: z oznaczeniem ORD (Ordinary) – maksymalnie 10% defektów

FULLY WASHED: z oznaczeniem FW – maksymalnie 6% defektów

SORTOWANA: z oznaczeniem T (Triage) gdzie ilość defektów jest zależna od metody obróbki i przygotowania

Kawa oceniana jest również w cuppingu, podczas którego dokonywana jest ocena sensoryczna testowanej próbki. Najczęstszą  spotykaną klasyfikacją jest podział na dwie noty według których jakość określana jest jako:

ZWYKŁA (Ordinary): dla której charakterystyczna jest średnia kwasowość, wysokie body, kwiaty, czerwone owoce, herbata

FULLY WASHED: gdzie spotykamy się z wysoką kwasowością, okrągłym i wysokim body oraz złożonością owocową, wysoką słodyczą, czarną herbatą, miodem.

Pomimo iż rolnictwo kawowe jest w Rwandzie obecnie w całości w rękach prywatnych, istnieje instytucja rządowa (OCIR CAFE), która nadzoruje eksport oraz ma wpływ na poziom cen surowego ziarna. Zadaniem OCIR CAFE jest również pomoc rolnikom w rozwijaniu produkcji oraz klasyfikacja i wycena ziarna, które przed eksportem musi trafić do magazynów instytucji, gdzie otrzymuje stosowny certyfikat jakości.

Republika Kenii leży we wschodniej Afryce, dokładnie na wysokości równika, nad Oceanem Indyjskim. Od południa graniczy z Tanzanią, od północy z Etiopią, Somalią oraz Sudanem Południowym a od zachodu z Ugandą.

Chcąc najogólniej zobrazować gospodarkę Kenii, można stwierdzić, że jest ona zależna od trzech dziedzin. Usługi, których trzon stanowi turystyka odgrywają zasadniczą rolę i są odpowiedzialne za wytworzenie niemal 50 % produktu krajowego brutto. Rolnictwo (ponad 30 % PKD) w tym między innymi produkcja kawy i herbaty, której wielkość odpowiada za połowę przychodu z całego rolnictwa. Przemysł jako najmniej rozwinięta gałąź gospodarki Kenii odpowiedzialna za wytworzenie niecałych 20 % PKD. Zamieszczone dane dotyczą wyników z roku 2016.

Uprawa kawowców w Kenii posiada ciekawą historię i od początku charakter naukowy. Jej korzenie sięgają okresu na przełomie wieków XIX i XX kiedy to powstawały pierwsze gospodarstwa prowadzone przez europejskich osadników. Rozwój tego rolnictwa oparty jest o drobiazgowe badania laboratoryjne mające na celu wyodrębnienie odmian botanicznych dających wysoki plon doskonałego surowca, odpornych na suszę oraz typowe dla tych roślin choroby. 

Między innymi do tego celu w 1922 roku brytyjski rząd kolonialny w Kenii utworzył „Scott Agricultural Laboratories” działający do dziś jako National Agricultural Laboratories (NARL) z siedzibą w Kabete. Na wyodrębnionym obszarze 24 akrów prowadzone były eksperymentalne uprawy kawowca a ich przebieg analizowany we współpracy z właścicielami prywatnych gospodarstw. Obserwowano wpływ szczepienia, przycinania, krzyżowania różnych odmian na końcowy efekt wydajności oraz jakości roślin. 

Powstały w ten sposób najbardziej znane kenijskie odmiany botaniczne oznaczone symbolami zaczynającymi się od nazwy Scott Laboratories. Dziś taki VARIETAL jak SL 28 (spokrewniony z odmianą Bourbon) jest synonimem długowieczności, nadającym się świetnie do uprawy na średnich i dużych wysokościach, odpornym na suszę, bogatym w plon jednak podatnym na charakterystyczne choroby kawowców. Te drzewa potrafią mieć po kilkadziesiąt lat i są nadal produktywne. Inne znane odmiany uprawiane w Kenii to SL 14, SL 34, RUIRU 11 i inne.

Do lat 50 – tych ubiegłego stulecia kawa uprawiana była wyłącznie na dużych plantacjach kontrolowanych przez europejskich właścicieli. Od zasady tej, zdeterminowanej historią kolonialną kraju zaczęto odstępować w połowie lat pięćdziesiątych kiedy to pierwsi rodowici Kenijczycy uzyskali możliwość prowadzenia własnych, małych gospodarstw. Obecnie odpowiadają one za większą część produkcji kawy w Kenii. Ze względu jednak na potrzebę rozwoju infrastruktury, wymianę doświadczeń oraz konieczne inwestycje są zrzeszone w większych spółdzielniach.

W Kenii uprawiana jest wyłącznie arabika a najczęściej stosowaną metodą obróbki jest washed (około 90 % wszystkich kaw) oraz rzadko stosowana obróbka naturalna (około 10 % produkcji). Na rynku europejskim niemal wyłącznie mamy styczność z kawami mytymi z Kenii, których jakość do niedawna nie wzbudzała żadnych dyskusji. W ostatnim czasie jednak biznes kawowy Kenii przechodzi mały kryzys i coraz częściej słychać o niskiej opłacalności. Efektem jest pojawianie się ziarna niższej jakości w obniżonej cenie. Rynek producencki w Kenii dostrzega jednak potrzebę dostarczania najwyższej jakości i odpowiednio reaguje.   

Główny okres kwitnienia przypada w Kenii na miesiące od marca do kwietnia oraz okres wtórny od października do listopada. Zbiory natomiast mają miejsce od listopada do lutego oraz od maja do sierpnia.

Jakość kaw kenijskich jest klasyfikowana ze względu na wielkość ziarna oraz wartości sensoryczne. Rozmiar ziaren z obróbki mytej jest opisywany w następujący sposób:

E – Elephant czyli ziarno słoniowate, największe, które w procesie mechanicznej selekcji jest oddzielane i opisywane również jako „Ears” (uszy).

AA – to ziarno, którego wielkość można by opisać również jako screen 17 – 18 (17 x 1/64 cala) czyli około 7 mm 

AB – to ziarno, którego wielkość można by opisać również jako screen 15 – 16 (15 x 1/64 cala) czyli około 6,5 mm

PB – to okrągłe ziarno tzw. „Peaberry”

C – to ziarno, którego wielkość można by opisać również jako screen 14 – 15 (14 x 1/64 cala) czyli około 5,5 mm

TT – to jaśniejsze ziarna wyodrębnione w procesie selekcji wśród ziaren o wielkości AA i AB 

T – ziarna mniejsze, lżejsze wydzielone mechanicznie podczas selekcji sortu C

UG – to ziarna nie spełniające żadnej z powyższych norm, niesklasyfikowane.

Co do kwestii jakości kawy ze względu na jej wartości sensoryczne istnieje 10 stopniowa skala oceny z uwzględnieniem najprzeróżniejszych opisów (np.: filiżanka dobra do dobrej, dobra do średniej itd.).  1 stanowi o najwyższej jakości, 10 o najniższej.Instytucją w Kenii, która nadzoruje krajową produkcję kawy angażując się aktywnie w badania, rozwój, promocję oraz marketing sektora jest Kenyan Coffee Board. Początkowo organizacja ta trzymała pieczę nad kenijską giełdą kawową w Nairobii regulując przepływ gotówki pomiędzy sprzedającymi a kupcami. Obecnie jej pierwotną rolę przejęły trzy niezależne organizacje marketingowe: Kenya Planters 'Co-operative Union (KPCU),  Thika Coffee Mills (TCM) oraz Millers Socfinaf. Są one odpowiedzialne za zebranie płatności od kupców oraz szybki transfer gotówki do producentów po potrąceniu swoich prowizji.

Klasycznym przykładem naszej kawy z Kenii jest doskonała Kenia AA+